Expeditie Natuurpunt 2018: de Klieteklievers deden het!

Expeditie Natuurpunt
De finish!

Een team van vier nam de uitdaging aan om ten voordele van het natuurgebied de Wulgenbroeken deel te nemen aan Expeditie Natuurpunt 2018. Daarvoor moesten zij op 23-24 juni 250 km fietsen, over niet altijd eenvoudig parcours. 

Stefaan Verplancke, een van het viertal, bezorgde ons een verslag.

Wout Van Aert,  Belgisch kampioen veldrijden, had een grote bewondering voor Laurens Sweeck. Die kon door het zand klieven, zoals dit in het vakjargon beschreven wordt. Hij beschreef Laurens als een echte zandkliever.

Dat is het, we dopen ons team van Natuurpunt Brugge dit jaar “ de Klietenklievers”.

In gietende regen en modder namen wij een foto, bij de Wulgenbroeken, het natuurgebied waar het allemaal om draaide bij expeditie Natuurpunt 2018. De bedoeling van de deelnemers is toch sponsors zoeken voor de tweedaagse fietstocht.

En dat is gelukt ook.  Dank aan alle sponsors, groot en klein. We haalden een mooi bedrag binnen en met alle teams samen werd het bedrag voor NP-nationaal serieus opgekrikt tov vorig jaar.

Dag 1

Op zaterdag 23 juni ’18 was het dan weer zo ver. Russ Quick, Karel Ameije, Koen Marechal en ikzelf waren er klaar voor. We hadden wel een paar testritjes gemaakt, maar zo’n afstand (250 km.) had nog niemand ondernomen, behalve wie vorig jaar ook meegedaan had.

De startplaats was net zoals vorig jaar  de Blankaart te Woumen Diksmuide. Onze coaches van de dag ( Wim Jans en Sofie Vandewalle) waren in de weer om ons als echte eliterenners te soigneren met het aanvoeren van broodjes, drank en kaartmateriaal en het vastmaken van onze rugnummers.

Dan de helmen op… en al vlug zagen we aan de fietsknooppunten dat het traject anders was dan vorig jaar. Dit keer liep het rondom het waterspaarbekken van de Blankaart op gravelpaden, en  dat vonden de koersfietsen niet meer leuk. Het stond nu ook eenmaal in de deelneminsvoorwaarden dat het de bedoeling was om de expeditie op gewone fietsen te ondernemen. Wij zetten door en al gauw liep de route naar een gebied waarvan de naam ons direct lekker in de oren klonk:  “West- Vleteren”. Maar misschien was dit nog geen goed idee voor de eerste dag, want er was ons beloofd dat het +/- 150 km zou worden. Dus verder zuidwaarts, richting Heuvelland, tot in Canada…. Nee, nee, zo ver was het nu ook weer niet, Canada is een gehuchtje in de buurt van onze West-Vlaamse heuvels.

Gelukkig draaide het traject stilaan richting Ieper en via Dikkebusvijver voerde de wind ons langs de Leie naar Menen en Kortrijk.Daar schakelden we over op een oude spoorwegbedding richting Avelgem en omstreken. De Kwaremont hadden we gelukkig niet echt nodig ( dju dedju) maar toch kregen we dorpsnamen op ons netvlies waar we nog nooit van gehoord hadden, zoals Smeerebbe Vloerzegem. Waar halen ze het?

De route

Met ons team liep het fantastisch, maar de fietsknooppunten die ik als fietsknooppuntenopvolger van dienst moest opvolgen liep het veel minder goed. Zodra we op het Waalse netwerk zaten, klopten de nummers aan geen kanten meer. Dat lag niet aan onze Waalse vrienden maar hier speel ik de bal door richting organisatie. Heel waarschijnlijk gebruikten ze de oude knooppuntennummers terwijl elke fervente fietser weet dat elke provincie haar knooppunten heeft veranderd de laatste jaren. Een werkpunt dus voor de organisatie om bij zo’n grootse expeditie toch eens het parcours te checken met één of meerdere proefkonijnen. Gelukkig zaten er bij ons team van die knappe koppen die heel de trip in hun smartphone hadden zitten. Russ had niet echt vertrouwen in die technologie maar gaandeweg groeide het vertrouwen toen Karel kon bewijzen wat er straks nog komen zou. Hoewel Karel er niet direct uitziet als een helderziende, kregen we toch telkens te zien wat hij ons voorspeld had.

Toch kreeg ons vertrouwen efkens een deukje toen hij een bakkerij op de hoek voorspelde en het een gewoon huis bleek te zijn. Misschien was het vroeger een bakkerij, probeerde Karel nog. Het kaartmateriaal haalden we toch maar boven en bij vergelijking met de smartphones moesten we met zijn allen toegeven, dat die technologie ook nog werkt.

Gelukkig, want anders zou het echt misgelopen zijn. Kaarten vallen wel niet zonder batterijen of vallen ook niet uit, dus de kaarten hadden zeker ook hun waarde. Er staan wel geen bakkerijen op, maar dat was in ons geval ook niet noodzakelijk, vermits we met belegde broodjes, boterkoeken en drank overladen werden door onze coaches. Die stonden ons steeds trouw op te wachten bij de rustpost en ook daar werden we verwend met zelfgebakken taarten en koffie of frisdrank.

Zo was het ook wel eens leuk om vrijwilligers uit andere hoeken en andere gebieden in  Vlaanderen te leren kennen.

Nu en dan kregen we een kuitenbijter onder de wielen en Koen waarschuwde onze enige nieuweling Karel, dat deze helling niets was vergeleken met wat nog komen zou. Elke keer als de helling steiler werd en Karel al wat zuchtte, beschreef onze Koen de berg die nog komen moest vlak vóór de finish.   Karel sperde zijn ogen open van ongeloof want stilaan moet die berg in zijn gedachten enorm zijn geworden  na de uitvoerige uitleg van Koen.

En Koen kon het weten hé, want wij waren met drieën ervaringsdeskundigen, vermits we de tocht vorig jaar al min of meer uit fietsten. Ik  stelde Karel naar de avond toe gerust en zei dat de berg die hij voor ogen had waarschijnlijk niet in ons land stond, maar mocht hij die straks oprijden en aan de sneeuwgrens komen, dan was hij waarschijnlijk de verkeerde berg op gereden.

Iedereen stond scherp want de beruchte berg was er toch eentje van 13 % en jawel, iedereen reed er op zonder afstappen. Heel snel nadien reden we eindelijk na 162 km over de eindmeet. Amaai mijn poop.

Nog niet helemaal bekomen van onze tocht spoorde onze Wim ons aan om de tent in de boomgaard iets verderop te plaatsen. Nog niet helemaal bekomen van die opengesprongen springtent lagen we snel daarna al te snurken.

Het meisjesteam werd kort voor ons slapengaan nog getrakteerd op een staande ovatie van het terras. Rond 22u waren ze moe maar tevreden aangekomen. Misschien iets misgelopen met de knooppunten?

Dag 2

De zondag zou een peulschilletje worden van nog geen 100 km.

Op onze nuchtere maag, correctie, na een prachtig ontbijt aan de Boembeke watermolen plaagden de hellingen ons verder tot we voor meerdere kilometers de Dender konden volgen.

De knooppunten vlogen voorbij maar alweer zat er een zone bij waar die in het honderd liepen.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, het werden uiteindelijk 102 km en alweer werden we verwend met massage van de ondertussen opgedoken derde coach, Ann (welk team kan dat zeggen?) en weer werden we overladen met voedsel en drank zodat we bijna niet meer verder geraakten.

In de namiddag hebben we toch even binnen in een lokaal gepiept hoe onze Rode duivels het ervan af brachten met hun wedstrijd voor de wereldbeker. We waren snel gerustgesteld want het scorebord gaf al 4-1 aan, dus reden we verder, een oude spoorwegbedding op.

Zo kun je autoloos, snel een totaal ander gebied bereiken en zo geschiedde.

De finish

Na een toch vermoeiende tocht bereikten we de aankomst in Mechelen.

We werden er samen met de kayakkers en wandelaars als echte helden ontvangen, met een leuke fanfare. Ook door onze coaches, Wim en Ann werden we verwend want Wim stond voor ons in de lange file Natuurpunters aan te schuiven om ons een welverdiend avondmaal en Gageleerbiertje voor onze neus te brengen.

Met de twee mooie dagen van inspanning voor de Wulgenbroeken maar ook veel leute, dachten we ook aan onze natuurvrienden Annie en Paul, voor wie we het ook een beetje deden.

Courage hé beiden, de bergen zijn niet altijd zo hoog als je eerst dacht.

Stefaan Verplancke

 

  • Expeditie NP-2018
    Rugnummers